#LUISTERKIND  2

Afgelopen vrijdagavond ben ik thuis gekomen van een hele fijne vakantie op Texel. Twee weken samen met mijn gezin, was echt wat ik nodig had. Bijtanken, genieten, samen leuke dingen doen en plekken ontdekken. Niet hoeven denken over van alles en nog wat, maar gewoon zijn.
Twee weken voor mijn vakantie heb ik een bijzondere innerlijke healing mogen ontvangen, wat nu nog steeds nawerkt. Waar ik al heel veel blokkades bij mijzelf had weten weg te halen door innerlijk werk, afstemmingen te maken, Nine Star Ki en access bars behandelingen, kwam ik plots een maand voor de vakantie op een vlak vanuit mijzelf, waar ik liever niet wilde zijn. Noem het je schaduwplek. Diepe angsten kwamen compleet onverwacht naar boven en ik wist me geen raad wat hiermee te doen. Eigenlijk had ik geen eens een idee waarom het moest gebeuren, ik was toch goed bezig met het ontwikkelen van Debbie?
Toch bleek het nodig te zijn. Keihard werd ik aangepakt en keihard knalde ik terug, Vanuit de energie die bij mij past als 6 metaal. Scherp, bot, het was er al uit voor ik er erg in had en de toon was ook hard. Niet omdat ik dit allemaal zo wilde, wel omdat het me gebeurde en overkwam. En een 6 metaal valt op dat moment in haar valkuil, precies zoals boven omschreven. Ik ben mezelf twee weken kwijt geweest, niet wetend waar ik de Debbie die ik kende terug kon vinden.
Ja met intuïtief schrift kwam ik heel ver, werd me meer en meer duidelijk. Ook afstemmen op mezelf lukte aardig, toch kon ik niet bij de essentie komen.
Dat is uiteindelijk gelukt met een innerlijke healing. Deze werd gedaan door twee mensen die ik volledig vertrouw en samen gingen we op reis. Blokkades werden weggehaald en daar kwam ik uiteindelijk bij mijn innerlijk kind. Zij die belangrijk is voor alles bij wat je doet. Zij die samen met mij de stappen wil zetten om te komen waar we mogen komen. Zij was het waar ik niet bij kon komen.
Ik had vanuit het moment dat ik bij mijn moeder in de buik kwam al de noodzaak gezien om alles toch wel echt perfect te willen doen, want dat ik mocht komen was niet bij iedereen in de familie gewenst. Gelukkig wel bij mijn ouders, maar de situatie toendertijd was alles behalve gewenst. Ik kwam en was direct de perfecte Debbie. Het serieuze meisje, die precies deed wat er van haar verwacht werd. Onbewust natuurlijk. Maar de uitwerking was groot en ik nam het perfect willen doen mijn hele leven mee. Nu is het dit ook nog eens iets wat bij een 6 metaal past, dus ik deed het dubbelop.
Niet alleen in het gezin waarin ik opgroeide, maar ook tegenover mijn man en jongens. Ik moest de perfecte vrouw en moeder zijn. Voldeden ze niet aan dit plaatje, dan kwam regelmatig de valkuil van mij weer om de hoek kijken. Luisterkind haalde al zo ontzettend veel weg van het perfect moeten doen qua kinderen, maar tegenover mijzelf bleef dit lastig.
En nu zo’n maand na de healing kom ik steeds meer in de staat dat het goed is zoals het loopt, zoals het gebeurt en ik ben relaxter. Rustiger, gezelliger, meer chill (zoals de jongens zeggen).
En dus is deze foto het perfecte plaatje! Waar ik hem vroeger direct weg zou hebben gedaan, om wel meer verschillende dingen, zie ik nu de schoonheid van het geheel. Ik kan erom lachen en begrijp het verhaal nog meer wat er voor afspeelde.
Nog één week is er hier vakantie en dan gaan we weer aan de slag met school, werk en nieuwe mooie dingen. Nog één week! Twee dingen neem ik wel mee van wat in de vakantie is ontstaan: het hoeft niet perfect en ik doe het samen. Niet met een ander, maar wel met mijn innerlijk kind! Ik heb er heel veel zin in!!